Turkije, een jong land

Tags

, ,

Istanbul, wat een stad. Voor zaken op maandagavond in het vliegtuig gestapt en ’s nachts laat in een hotelbed, want twee uur later.

De aankomst op het vliegveld was precies wat ik me nog herinnerde: chaos, een miljoenmiljard mensen om je heen waarvan de meerderheid vraagt of ze je ergens naar toe moeten vervoeren. Drukte dus en gelukkig stond daar ook opeens de chauffeur die ons zou vervoeren. Door een donker Istanbul waarvan mij vooral de huizenbouw opviel. Bijna westerse straten en huizen.

De dag erna vroeg op en naar kantoor om de hele dag in bespreking te zijn. Een team met veel jonge mensen. Spetterend van de energie en het plezier. Veel lol, heel veel serieuze toewijding, professionaliteit en vooral heel veel vriendelijkheid. En, wat me opviel, heel open over de situatie in Turkije.

De gratis lunch in het bedrijfsrestaurant waar de gemiddelde leeftijd laag was, was top. Lekker eten, goede sfeer, druk. Heel veel jonge mensen, de meerderheid vrouw. Slimme mensen, professionals, mensen die verder willen komen. En ook daar weer hetzelfde beeld: open gesprekken, mensen die meer naar het westen dan naar het oosten kijken en vooral vooruit willen komen ten opzichte van hun ouders.

En dat is eigenlijk het grootste onderwerp dat steeds ter tafel komt. De grote kloof tussen generaties. Waar de ouderen, zeg boven de 50, zich schikken in de status quo en meegaan op de golven van wat gebeurt, daar zijn de jongeren tegendraads. Jonge mensen die weten hoe het westen is en daarin mee willen. Mee willen in de technologie, in de sociale ontwikkelingen, in de vrijheid van denken en handelen. Die in de markt kansen zien en die willen pakken. Die het liefst Turkije ten positieve willen veranderen. Én die ongemeen trots zijn op hun land en tradities. Die echt Turks willen zijn en blijven. Turks willen eten, muziek willen horen die Turks is, het familieleven willen behouden. En de godganse dag thee drinken.

De trots op Atatürk die nog iedere dag zoveel voor zovelen betekent. Die gezien wordt als de grondlegger van het huidige Turkije, en als voorbeeld voor veel jonge mensen.

Met het ene been in de toekomst en met het andere in de traditie.

’s Avonds zijn we door Istanbul gelopen. Door het rijke verleden dat de stad uitademt. Het Ottomaanse rijk. Daar ook weer de trots van onze redelijk jonge gids op dat verleden. De grootste dit en de mooiste dat en de oudste zus en de moeilijkste zo. Allemaal overtreffende trap. Pratend over het geloof, en nee, ik ben daar niet over begonnen, pratend over het geloof was hij heel open. Ja, hij is een overtuigd moslim, maar wel een Turkse moslim. Drank hoort bij het leven en de Koran kent hij van buiten maar je moet niet alles even letterlijk nemen. Een soort Roomse variant van een strenge leer.

Istanbul is prachtig en indrukwekkend. De mensen zijn top. Vriendelijk, gedreven, heel veel plezier hebbend en open. En ik weet, stadslucht maakt vrij. Op het platteland is het allemaal anders. Maar de toekomst van Turkije is jong en ambitieus. Met behoud van tradities een nieuwe wereld bouwen.

Het waren een paar zeer intensieve dagen met weinig slaap. Maar als ik alles weeg dan denk ik dat Turkije op een dag gewoon bij Europa hoort, als scharnier naar een echt oosterse wereld. Want dat is wat het is: een poort naar het oosten én een poort naar het westen. De jonge generatie wil niets liever dan bij Europa horen met behoud van alles wat hen tot Turks maakt. En dat is prima.

Lang zal het niet duren voor ik weer terug ga.

Advertenties

Milieuoptimisme!

Tags

, ,

Gerelateerde afbeelding

De toekomst gaat mij aan het hart. Ik heb kinderen en ik wil niets liever dan dat zij een goed en gezegend leven zullen hebben. Zolang ik in de buurt ben zal ik daar mijn best voor doen. Er komt een dag dat ik nauwelijks nog iets kan bijdragen aan hun leven. Dan zullen zij het helemaal zelf moeten doen.

Vandaag al, iedere dag, doe of laat ik dingen in dat perspectief. Ik let op mijn rijstijl, ik probeer niet teveel water te verbruiken, ik probeer niet teveel afval over te houden. Als ik kook probeer ik zo te koken dat het precies genoeg is en we geen voedsel hoeven weg te gooien. Oude kleding gaat naar een goed doel. Kleine dingen die in mijn macht liggen. Ik heb daarmee het gevoel mijn eigen vierkante meter te beheren en zo iets bij te dragen aan een betere toekomst.

Dagelijks rollen klimaatspecialisten en iedereen met een mening over het klimaat over elkaar heen met iedere dag nieuwe rampspoed. Er wordt gesproken over een halve graad verschil (hoe meet je dat zo precies) en dat we het punt van ingrijpen voorbij zijn. De rekkelijken geven aan dat alles helpt, de preciezen kondigen bijna religieus de Jongste Dag aan.

Ik weet niet wat de waarheid is. Ik weet wel dat ik geen enkele reden heb om te twijfelen aan de klimaatalarmisten. Ik weet dat mijn kennis tekort schiet om er een mening over te hebben. Waarom zou ik ook. De meerderheid van deskundigen geven aan dat het misloopt met het milieu. Dan zal dat ook zo zijn.

Iets anders is dat ik in al die berichten ieder handelingsperspectief mis. Ik kan er niets meer mee. De gevolgen die worden geschetst zijn zo onafwendbaar en zo groot dat ik in mijn eigen leefwereld er niets meer mee kan. 

Alle alarmerende berichten over het milieu zullen kloppen, voor mij is het effect omgekeerd evenredig. Naarmate het groter wordt, wordt mijn bijdrage futieler. We zijn op ramkoers met een mooie toekomst en de winnaar en verliezer zijn bekend. Wat moet ik dan nog?

Intussen ben ik onverdroten optimistisch. De mens, niet de mensheid maar iemand, zal met een onverwachte oplossing komen. Er is geen rampspoed denkbaar zonder dat de mens creatief wordt en zal overleven.

De milieuramp die komen gaat maakt mij optimistisch.

L’île de Porquerolles (*)

Tags

, , ,

Ik wist van dit eiland dankzij Georges Simenon. Die bracht er veel tijd door en schreef erover in een van zijn Maigret-policiers. Maar het duurde vele jaren voordat ik de overtocht maakte. Beetje dom dat ik het niet eerder deed. Want het was meer dan de moeite waard.

Het begint al bij La Tour Fondue, ook bekend als La Batterie du Pradeau, op de zuidpunt van het schiereiland du Giens, en dan praat je dus over Hyères (Var). Daar stap je op de boot, in een klein echt Zuid-Europees haventje waar een totale rust heerst. De boottocht is kort en je ziet al snel het eiland opdoemen. Daar heb je meteen alweer hetzelfde lekkere gevoel van een lome vakantie, relaxed sfeertje.

Huur vooral een fiets en ga erop uit. Het eiland is niet breed en niet diep; 7,5 bij 3 kilometer. In een paar uur op de fiets krijg je een goede en vooral heerlijke indruk van dit eiland. Alles straalt een gezapige rust uit. Iedereen is ontspannen en wat top is: op de fiets heb je nergens last van auto’s.
Ik ben naar het zuiden gefietst waar je na een wandeling omhoog bovenaan de calanques uitkomt. Een spetterend uitzicht, het geschreeuw van de meeuwen om je heen en alleen maar natuur en nog eens natuur. Vreemde struiken, kronkelende paadjes en dan opeens het volle uitzicht. Prachtig, ik kan het niet anders noemen.

Op de terugweg bij een van de cafés op het centrale plein wat eten en drinken en daarna weer op de boot terug. We beleefden echt een topdag op dit mooie eiland. Zelfs zo mooi en leuk dat de zonen het ook top vonden. En dat is niet vanzelfsprekend.

Zelfs zo mooi dat ik een keer terugga voor een dag of drie. Er overnachten en genieten kan niet anders dan subliem zijn.

(*) Ook gepubliceerd op Coteprovence.nl

Wat nu weer?

Gerelateerde afbeelding

Kom ik op Twitter een voor mij nieuw begrip tegen: speciecisme. Ik moet het opzoeken en nu weet ik wat het betekent, namelijk dit:

“Speciesisme is een term om te verwijzen naar het discrimineren tussen wezens op basis van hun soort. In de praktijk komt het vaak neer op het discrimineren van andere diersoorten door de mens.”

Ik kende de term niet, waarschijnlijk omdat ik de boeken van Peter Singer nooit echt interessant heb gevonden. En dat waarschijnlijk weer doordat ik geen enkele connectie heb met zijn speciesistische gedachtegoed.

Ik kan er kort over zijn: als we de mens gelijkstellen aan het dier dan zijn we de waanzin voorbij. En ik kan opeens plaatsen waar de beelden vandaan komen, ooit op tv, waarin een dierenrechtenactivist een varkensboer op éen lijn stelde met de holocaust. Geperverteerde geesten die dat doen.

Ik las de tweet en dacht echt “wat nu weer?”

De EU moet veranderen

Tags

, , , ,

Ik ben Europeaan in hart en nieren. Ik heb niets met nationalisme, niets met Blut und Boden achtige argumenten en gevoelens om het eigen land zuiver te houden. Ik heb niets met mensen die hard allerlei tradities verdedigen die te kinderachtig zijn voor woorden. Ik heb niets met relschoppers in wat voor hesje dan ook.

Ik ben een Europeaan in hart en nieren en ik ben ervan overtuigd dat een verenigd Europa noodzakelijk is om alle uitdagingen en problemen die voor ons liggen aan te kunnen. Daarbij gaat het om een gemeenschappelijke defensie, een gemeenschappelijke markt met open grenzen en om een gemeenschappelijk milieubeleid. Ik ben niet bang voor Brussel, want Brussel dat zijn wij.

En toch moet de EU veranderen.

Als ik kijk naar huidige tendensen in Europa dan kan ik die niet meer afdoen als louter ressentiment. De Gele Hesjes (en ja hoor, het Front National kaapt het protest weer met hun onfrisse xenofobe ideeën), de opkomst van alle rechtse partijen, de openlijke afkeer van alles wat niet blank is: het gaat wel ergens over.

De discussies worden gekaapt door handige volksmenners en daar wil ik het niet over hebben. Waar het wel om gaat zijn als die mensen die ik snap, waar ik begrip voor kan opbrengen.

Mensen die de wereld groter zien worden zonder mee te kunnen doen. Die inzitten over het milieu en tegelijkertijd beseffen dat de financiële gevolgen bij hen terecht gaan komen. Mensen die worden beticht van racisme of white privilege zonder daar ook maar iets van te hebben. Mensen die  opeens ook niet meer op hun manier Sinterklaas mogen vieren, of vuurwerk mogen afsteken, of carbidschieten. Kleine gebruiken en gewoonten die afgedwongen moet worden gestopt. Mensen ook die horen dat zij ongezond leven en dat er een pact is om iedereen 200 te laten worden. Die ook merken dat de BTW op gezonde producten omhoog gaat. Die merken dat alles duurder wordt. Mensen die bij alles denken: wat betekent dat voor mij heel concreet en wat gaat het kosten.

Als de EU niet ook de stem gaat vertegenwoordigen van die mensen, gewone mensen dan gaat het mis. Als je met dédain praat over deze mensen dan gaat het mis. Als de EU technocratisch blijft in hervormingen en uitleg, dan gaat het mis. Het moet veel meer over de leefwereld van burgers gaan. Wat betekent een maatregel, ook als die negatief uitpakt. Leg het uit. Vertel. Vertel ook dat je door de EU lekker op vakantie kunt zonder grenscontrole, dat je kind wel in het buitenland naar school kan, dat je allerlei producten makkelijk kunt kopen, dat je overal voor hetzelfde tarief kunt bellen en internetten. Kleine betekenisvolle zaken.

Maar vooral: toon begrip voor mensen die het niet verkeerd bedoelen en toch aan de verkeerde kant van de ontwikkelingen lijken uit te komen. Praat, neem hen serieus.

Als je dat als EU, als landelijke politici niet doet dan zullen zij zich achter hen opstellen die het wél slecht bedoelen.

Ik ben overtuigd Europeaan en ik wil en hoop op verandering.

I Amsterdam

Tags

, , ,

De letters zijn verwijderd van het Museumplein in Amsterdam. Dè plek waar toeristen zich lieten vereeuwigen. Niet de reden waarom mensen naar Amsterdam komen denk ik zo. Maar als je er toch bent is het wel top om je er te laten fotograferen. Sympathiek, opvallend.

Maar goed, ze zijn weg. Vanwege allerlei redenen, waaronder de reden dat ze het toonbeeld van de geïndividualiseerde samenleving zouden zijn. Sneue mensen die dat dan weer bedenken.

De belangrijkste reden is het in toom houden van de stroom toeristen.

Brekend: die stroom hou je niet tegen. Amsterdam is voor toeristen een openluchtmuseum. Een groot uitgevallen Madurodam waar je het echte Holland tegenkomt. De bloemenmarkt en alle winkeltjes met Delfts Blauw en guitige kaasjes in allerlei smaken. De gebouwen, het Begijnhof. Ik kan zo nog wel even doorgaan.

Naar schatting zijn er in de komende decennia een paar honderd miljoen Chinezen, alleen al, die het geld hebben om te reizen. Die komen ook naar Nederland op zoek naar Hansje Brinkers of iets dergelijks.

Dat regel je niet weg met het verplaatsen van letters.

Gewoon symboolpolitiek en meer niet. 

Ik ben om. #KOZPMMN!

Tags

, , ,

Mijn diepe overtuiging is dat er achter het Sinterklaasfeest inclusief Zwarte Piet geen enkel racistisch motief zit. Niet bij mij, niet bij mijn kinderen, niet bij anderen die het feest van oudsher vieren. Bij niemand die ik ken of van wie ik weet.

Mijn diepe overtuiging is dat er mensen zijn die zich gekwetst weten en voelen door dezelfde Zwarte Piet. Dat zij al, dan niet vals bedoeld, worden vergeleken met ZP.

Ik zie ook dat deze twee werelden niet echt met elkaar praten en dat er weinig ruimte is voor nuance. Dan is het óf dat je niet kunt toewerken naar een beetje racisme, óf het is dat ze (de tegenstanders) hun mond moeten houden.

Beide standpunten zijn echt totaal onzinnig. Er is geen sprake van racisme in het traditionele Sinterklaasfeest, dus is het niet het streven naar een beetje racisme. Zo is er ook geen reden waarom mensen hun mond moeten houden over iets dan hen raakt.

Vrijheid van meningsuiting en demonstratie geldt vooral voor hen waar je het volstrekt mee oneens bent. Anders is het gewoon gemakzuchtige lippendienst.

Ik zat daar onverschillig en agnostisch in. Er zijn altijd mensen die zich gekwetst voelen, so what? En je kunt of moet je altijd een beetje aanpassen aan anderen om het gezellig en leefbaar te houden, so what?

Dus verander Piet in allerlei kleuren, stop met zeuren en gedoe en geniet weer van het mooiste feest van het jaar. Zo dacht ik.

Ik ben om. Met dank aan de enge spreek- en schreeuwkoren van dit weekeinde. Ik zag de onverzoenlijke koppen, het speeksel dat door de lucht vloog, de haat tegen ‘zwarten’, het gescheld, de opgestoken vingers. Ik zag het totale gebrek aan respect voor anderen. Ik zag de meute, de horde. Met hun kind op de schouders. Goed voorbeeld.

Zij hebben ervoor gezorgd dat ik om ben. Dat we moeten stoppen met Zwarte Piet. Niet met Piet overigens! Wel met de zwarte. Als dit leidt tot zoveel onderhuids liggende en eruit komende haat dan is het dat allemaal niet waard. Het onversneden racisme, de haat jegens anderen kwam zo makkelijk naar boven dat het doodeng is. Dit heeft niets meer te maken met Sinterklaas.

Ik capituleer. Ik ben het zat. Stop er maar mee. Zorg ervoor dat iedereen weer terug gaat in het hok van het eigen gelijk. Stop.

Ik stel een nieuwe afkorting voor: KOZPMMN. Kick out zwarte piet maar meer niet.

#KOZPMMN

Stressmanagement voor beginners

Tags

, ,

5-tips-voor-stress-vermindering-1669-w768

 

Mijn dag begon met een Skypecall met Istanboel. Ik hou niet van Skype omdat het een niet gebruikersvriendelijk programma is. Het is niet intuïtief, je kunt niet simpel zoeken en het stopt er zomaar mee of het stottert. Voordat ik dus Skype aan de praat had waren we 20 minuten verder. Dat geeft stress. Ik hou niet van te laat zijn.

Een start up runnen is top, enorm opwindend, gaaf om te doen én stressvol. Stress veroorzaakt door heel veel verschillende dingen. Zoals Skype. Maar niet alleen.

Stressoorzaken die ook niet te voorkomen zijn. Dingen gebeuren nu eenmaal. De site ís af en toe kapot. De app werkt af en toe opeens niet op Android. Een klant zit te wachten op een afspraak. Et cetera, enzovoort. Externe oorzaken waar je geen vat op hebt en interne die je kunt managen.

Zoals het in het leven is, is het in business ook: niet wat je overkomt is van belang, maar wel welke betekenis je eraan geeft, hoe je erop reageert en wat je vervolgens doet. Om dat goed te kunnen doen moet je het een en ander meebrengen voordat stress omslaat is chagrin of paniek.

Natuurlijk allereerst veel ervaring. Weten dat als er iets misgaat dat niet het einde van de wereld of je bedrijf is. Dat sommige problemen gewoon verdwenen zijn als je er een nachtje over slaapt bijvoorbeeld. Dat een stapeling van problemen verdwijnt als je er een van oplost. Weten ook dat een koel hoofd leidt tot beheersing van problemen.

Nu heb ik van nature niet altijd een koel hoofd.

En dus heb ik al die ervaring aangevuld met een geheel andere, meer spirituele ervaring: het lezen van de Regel van Benedictus. Ergens rond 530 AD geschreven, behandelt de Regel het kloosterleven. Hoe ga je met een gemeenschap van monniken om, hoe ben je een goede abt, hoe deel je je dag in, hoe ben je vroom? Benedictus lijkt heel streng. Van alle 150 Psalmen vertelt hij precies in welke volgorde die door de week gezongen moeten worden. Nauwgezet. En juist op het moment dat je denkt ‘dit is wel heel erg rigide’, zegt hij:

Vóór alles dringen wij hierop aan: als iemand deze psalmverdeling niet zou bevallen, laat hij dan een andere maken die hij beter oordeelt

Je moet er dus mee omgaan zoals het het best is. Benedictus snapt de mens.

Terug naar stress. Waarom had ik met die Skypecall zoveel stress? Normaliter zorg ik ervoor dat ik tussen twee afspraken 15 minuten heb waarin ik niets hoef. In die 15 minuten verwerk ik het vorige gesprek en bereid ik me voor op het komende gesprek. In alle rust. Ik bereik er twee dingen mee. Ik heb alles op een rij gedurende de dag én degeen met wie ik een afspraak heb treft een relaxte gesprekspartner aan. Ik ben dan met hoofd en hart geheel in het gesprek. Als ik dat kwartier niet heb lukt me dat niet. Multitasken is de dood van zinvol communiceren.

Tijdens het gesprek staat mijn telefoon op stil en mijn laptop is dicht.

Voor “gesprek” kun je ook taak lezen. Ik moet iets doen en dan concentreer ik me daar volledig op, op dezelfde manier. Rust, focus, beginnen, doen en afronden. Ook dat afronden doe ik bij mijn volle verstand. Niets afraffelen. Weten dat je klaar bent.

Het lukt ook heel vaak niet op die manier en dan ben ik ’s avonds heel ontevreden. Leven is leren en oefenen. Maar grosso modo lukt het aardig. Ik maak kleine dingen niet groot maar laat ze klein. Ik wil een baken van rust en overzicht zijn in mijn bedrijf. Als ik stress heb wil ik altijd begrijpen waar die vandaan komt en wat ik eraan had kunnen doen. Meestal heeft het met tijd en genoeg tijd te maken. In haast iets belangrijks doen is altijd dom. Nooit doen. Als je haast hebt, moet je de tijd nemen.

En wat als er opeens allerlei business binnenkomt? Wat als de start up, scale up wordt? Dan met verstand en overdenking volop vaart maken. Vertrouwen op je kennis, kunde en intuïtie en vooruit ermee. Gassen. De Psalmen gewoon in een andere volgorde doen omdat het moet. Hoppa.

Maar pas dan als het nodig is. Niet eerder en niet later.

Stressmanagement: je moet er de tijd voor nemen.